Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kuchnia francuska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kuchnia francuska. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 21 stycznia 2014

Chrupie w ustach

Znam kogoś, kto ma dziś urodziny...


Już od dawna czaiłam się, żeby zrobić mu ten "tort": ptysiową wieżę Croquembouche. Tak się składa, że miałam kiedyś kiedyś, małą dziewczynką będąc, okazję spróbować jego bardzo profesjonalnej wersji na przyjęciu we francuskiej ambasadzie. Wspomnienie chrupiącej słodyczy, kryjącej we wnętrzu aksamitny krem zostało ze mną do dziś.

A dziś, właśnie dziś, są urodziny Mięsożercy.

Miśku, wiem, że to będzie dobry rok, pełen wyzwań, które okażą się nie być wcale tak trudne. Życzę Ci, żebyś mógł je smakować jedno po drugim.



Kocham Cię.


Przepis znalazłam u niezawodnej Doroty.

środa, 4 grudnia 2013

Cebulowość jesienna: rozgrzewająca zupa



Jesteśmy zadeklarowanymi cebulożercami. To warzywo odmienia się u nas przez przeróżne przypadki, a znaleźć je można w większości naszych dań.


Jednym z najpyszniejszych, a zarazem najprostszych, jest zupa cebulowa. Wiem, że z tą zupą jest trochę jak z bigosem, czy sałatką jarzynową: każdy dom ma swój przepis... Dziś zapraszam Was na moją: jesienną, słodkawą, pachnącą winem, tymiankiem, rozmarynem i... jabłkami.

Składniki:
1 - 1,5 kg cebuli (waga przed obraniem)
2 ząbków czosnku
2 jabłek (ok 200 g łącznie)
masła lub innego tłuszczu do smażenia
butelki białego, stołowego wina (lub 2/3 szklanki winnego albo jabłkowego octu)
ok. 1 litra wody do uzupełnienia (lub 1,5 - 2, jeśli używamy octu)
sól, pieprz w ziarnach, ziele angielskie, liść laurowy, świeże lub suszone tymianek i rozmaryn

Cebulę obieramy i kroimy. W zależności od preferencji, możemy ją poszatkować, pokroić w kostkę, krążki, pół-krążki... Ja najbardziej lubię zupę cebulową "a la Leszczyński", więc swoją cebulę kroję w piórka.

W dużym garnku rozgrzewamy tłuszcz z solą. Na rozgrzany wrzucamy partiami cebulę i podsmażamy, mieszając. Część cebuli się zrumieni, część tylko zeszkli, a część pozostanie surowawa. I dobrze.
Jabłka obieramy, wykrawamy gniazda nasienne, kroimy w ósemki, wrzucamy do gara, mieszamy.
Dodajemy pozostałe przyprawy i czosnek (całe ząbki, albo pokrojone), zalewamy całość winem. Jeśli z jakiegoś powodu nie chcemy używać wina, możemy użyć niskoprocentowego octu. Uzupełniamy wodą, doprowadzamy do wrzenia, zmniejszamy ogień, przykrywamy i gotujemy przez ok. pół godziny do godziny.


Po tym czasie potrawa jest już właściwie gotowa, pozostaje kwestia podania. Taka zupa smakuje obłędnie z grzankami z ciemnego pieczywa z rozmarynem, ale też z uprażonymi orzechami włoskimi i pestkami dyni. Możemy też dodać do niej starty żółty ser (najlepiej ostry) lub poszarpaną mozzarellę. Możemy też przelać ją w kokilki i zapiec z kromką bagietki i żółtym serem. Wybór należy do Was...


Smacznego!

niedziela, 20 października 2013

Sezon na dynię: quiche

...czyli dalsza współpraca z przepyszną dynią piżmową!


Składniki na ciasto:
- 250 g mąki
- 125 g zimnego masła
- 1 żółtko
- szczypta soli
- łyżeczka posiekanego świeżego rozmarynu

Ze składników szybko zagniatamy ciasto. Jeśli macie malakser, czego Wam bardzo zazdrościmy, możecie przyrządzić ciasto z jego pomocą.
Kulę ciasta zawijamy w folię i wkładamy na 20 - 30 minut do lodówki, po czym wylepiamy nią tortownicę o średnicy 22 cm i dokładnie nakłuwamy widelcem.


Spód podpiekamy przez 20 minut w piekarniku nagrzanym do 180 C.

Składniki na farsz:
- 500 g upieczonej dyni piżmowej (połowa małej dyni)
- 250 g wędzonego surowego boczku
- 250 g twardego żółtego sera
- 250 g półtłustego twarogu
- 180 ml śmietany 18%
- 2 jajka
- 2 cebule
- łyżka mąki pszennej
- sól, pieprz, gałka muszkatołowa, zioła prowansalskie


Dynię pieczemy w 180 - 200 C przez 40 minut, aż stanie się miękka i będzie ją można "wydrapywać" widelcem. Tymże narzędziem ją rozdrabniamy.
Boczek kroimy w kostkę i podsmażamy z cebulą (tę kroimy w kostkę, piórka lub półkrążki).
Ser ścieramy na grubych oczkach tarki.
Twaróg rozdrabniamy i mieszamy ze śmietaną, po czym dodajemy połowę startego sera, jajka, lekko wystudzone boczek, cebulę i dynię. Dodajemy mąkę, dokładnie mieszamy. Przyprawiamy do smaku solą, pieprzem, ziołami i świeżo startą gałką.


Masę wylewamy na podpieczony spód, wysypujemy od góry pozostałym serem.
Pieczemy 30-40 minut w 180C.


Inny pomysł na dyniowy quiche znajdziecie tu.


Smacznego!

poniedziałek, 26 sierpnia 2013

Gratin de pommes de terre

Ile razy słyszeliście, że Francuzki są piękne i eleganckie, a francuska kuchnia niezwykle trudna i pracochłonna?
Oczywiście, jest w tym jakaś prawda.


Możecie też spotkać przysadziste, bardzo sympatyczne rdzenne Francuzki z nadwagą i wąsikiem, które ubierają się wyłącznie w nieprzewiewne fartuchy ze stylonu.


Tak samo, zdarzają się dania, takie, jak to. Niezwykle proste, właściwie niedrogie (wszystko będzie zależało od sera), a tak pyszne, że nie da się ich przestać jeść...

Zapraszamy na zapiekankę z ziemniaków, czyli "gratin de pommes de terre". To może być idealne podkreślenie pysznego steku, albo tło do mięsnej pieczeni. My jedliśmy je ze zwykłym, polskim barszczem, ale zaręczam, że "daje radę", jako samodzielne danie.


Potrzebujemy:
- 1 kg ziemniaków (do pieczenia)
- ok. pół litra mleka - tyle, żeby pokryło ziemniaki
- sól, pieprz, gałkę muszkatołową
- ząbek czosnku
- twardy żółty ser - w ideale gruyere
- masło do wysmarowania formy


Formę do zapiekania smarujemy masłem i czosnkiem. Pokrojony w cieniutkie plasterki czosnek możemy też ułożyć na dnie formy.
Ziemniaki ścieramy lub kroimy w cienkie plasterki (ok. 1 mm grubości), układamy warstwami w naczyniu, zalewając stopniowo mlekiem, żeby nie sczerniały (jeśli się nam jednak utlenią, nie szkodzi. Danie nie straci na smaku, tylko troszeczkę na wyglądzie), posypując solą i pieprzem. Kiedy zetrzemy i ułożymy już wszystkie ziemniaki, upewniamy się, że mleka jest "równo z ziemniakami". Posypujemy tartą gałką i startym na grubych oczkach żółtym serem.

Wstawiamy do piekarnika, nagrzanego do 180 C na 45 - 60 minut.


Zapiekanka jest gotowa, kiedy ziemniaki są miękkie, a mleko odparowało (można sprawdzić widelcem w rogu).


Jeśli poczekamy, aż trochę przestygnie, będzie się lepiej kroiła. Ale kto by czekał?

Smacznego!

czwartek, 15 sierpnia 2013

Pomysł na niedzielny obiad: rustykalny quiche z dynią

Zbliża się sezon dyniowy, który wyglądam z niecierpliwością. Tym samym robię miejsce w zamrażarce na pieczoną dynię.

Kiedy dorwę już świeży egzemplarz, znów go pokroję w ćwiartki lub ósemki (lub cokolwiek, w zależności od wielkości), wypestkuję i upiekę wraz ze skórą (ok. 40 minut w 200 C), po czym sam miąższ rozgniotę widelcem lub zblenduję, usiłując całego nie zeżreć przy okazji.

Z takiego musu można zrobić wiele. Może zupę? Może sernik? Może gnocchi? Może sos do makaronu? Może drożdżówkę? Może risotto? Może obłędnie słodką tartę? Może muffinki? Może zapiekankę?

Dzisiaj zrobimy quiche na maślanym, piaskowym spodzie, z kremowym, wilgotnym wypełnieniem. Quiche z dynią, skwarkami z kiełbasy i świeżym tymiankiem...


Do ciasta potrzebujemy:
- 200 g mąki pszennej
- 100 g dobrej jakości masła
- szczypty soli

Mąkę przesiewamy, dodajemy sól, formujemy kopczyk. Dodajemy zimne masło, pokrojone w kostkę. Zagniatamy tak szybko, jak się da, do uzyskania w miarę jednolitego ciasta. Czynność tę może za nas również zrobić malakser, jeśli nim dysponujemy. Kulę ciasta zawijamy w folię spożywczą i wkładamy na 20 minut do lodówki.
Po tym czasie wylepiamy nim 20 - 24 cm tortownicę (lub wysoką formę do tarty), pamiętając o zrobieniu brzegów. Możemy także ciasto rozwałkować do pożądanej średnicy i przenieść do formy na wałku. Ja nie umiem.
Piekarnik nagrzewamy do 200 C.
Ciasto w tortownicy nakłuwamy widelcem miejsce przy miejscu. Możemy je także wysypać suszoną fasolą lub ceramicznymi kulkami - chodzi o to, aby nam nie wyrosło. Przyznam, że nigdy tego nie robię. Dobrze ponakłuwane ciasto i tak nie wyrośnie.
Spód podpiekamy przez 15 - 20 minut, w tym czasie zajmując się masą.

Do masy potrzebujemy:
- ok. 300 g przecieru z upieczonej dyni
- ok. 300 g naturalnego, gęstego jogurtu (lub śmietany 12 lub 18%)
- 2 jajek (1, jeśli używamy śmietany)
- pół pętka ulubionej, suszonej kiełbasy
- 1 cebuli
- 3 - 4 ząbków czosnku
- listków, otartych z 2 - 3 gałązek tymianku
- łyżeczki suszonego estragonu
- soli, pieprzu, gałki muszkatołowej
- masła do podsmażania
- 2 łyżek startego ostrego sera (u nas pecorino)
- opcjonalnie: łyżki mąki ziemniaczanej lub kukurydzianej


Cebulę i czosnek kroimy w kostkę, podsmażamy z solą na maśle. Kiedy są już rumiane, dodajemy pokrojoną w kostkę kiełbasę. Smażymy, aż uzyskamy odpowiednie skwarki. Wówczas dodajemy dynię, chwilę prażymy z tymiankiem. Wyłączamy gaz, lekko studzimy.
W osobnej misce mieszamy jogurt (lub śmietanę), jajka i pozostałe przyprawy. Jeśli wydaje się nam, że masa jest zbyt płynna, dodajemy mąkę. Na końcu do masy dodajemy ser i przestudzoną dynię.

Wylewamy na podpieczony spód i pieczemy 40 - 45 minut (do ścięcia masy).

Quiche jest dobry tak na ciepło, jak na zimno. Podajemy i patrzymy, jak znika. U nas znikło, zanim zdążyłam się choćby przymierzyć do zdjęcia...


Smacznego!!!

poniedziałek, 1 lipca 2013

Weekendowe (wakacyjne?) śniadania: francuski klasyk inspirowany Skandynawią

Sądząc po filmach, obtoczone w jajku kawałki pieczywa, znane jako francuskie grzanki, są najbardziej popularne za Oceanem.

Jednak pain perdu, czyli "stracony chleb", to naprawdę wiekowy europejski wynalazek. Najprawdopodobniej najpierw chodziło o czerstwe pieczywo maczane w mleku.



Obecnie jest to zwykle danie stricte śniadaniowe, najczęściej konsumowane w swojej słodkiej wersji. Absolutnie bezkonkurencyjna jest miękka, gliniasta chałka, nasączona aksamitną masą jajeczno-mleczną, zezłocona na maśle i posypana chrzęszczącym cukrem.

U nas dziś (Mięsożerca jest na urlopie, więc mamy czas na wspólne celebrowanie śniadań) wersja nieco bardziej północna: grzanki z żytniego chleba z jogurtem, wędzonym łososiem i szczyptą świeżego koperku.



Do tego pysznego dania potrzebujemy:
- po 1 jajku na osobę
- łyżkę mleka na każde jajko
- po 2 - 3 kromki żytniego chleba na zakwasie na osobę (w zależności od wielkości jajka i kromek)
- masła do smażenia
- po łyżce gęstego jogurtu (najlepiej greckiego) lub gęstej śmietany na kromkę
- po 1/2 - 3/4 łyżki wędzonego łososia na kromkę
- po szczypcie posiekanego koperku na kromkę



Jajka z mlekiem rozkłócamy w płaskim naczyniu. Możemy mieszankę delikatnie posolić, ale bardzo ostrożnie, wędzony łosoś zwykle i tak jest już słony.
Każdą kromkę pieczywa osobno bardzo dokładnie zamaczamy w jajku z mlekiem, pozwalając jej dobrze wchłonąć płyn.

Na patelni rozpuszczamy masło i układamy nasączony jajkiem chleb tak, aby kromki się ze sobą nie stykały. Zmniejszamy ogień i smażymy po 3 minuty z każdej strony, tak, aby jajko w środku kromki także się ścięło.

Na usmażone kromki wykładamy po kleksie jogurtu, na to łososia (jeśli, tak jak ja, macie kłopot z konsystencją łososia wędzonego na zimno, możecie go również podsmażyć, ale wówczas należy naprawdę zapomnieć o soleniu czegokolwiek) i posiekany szczypiorek.



Danie może także być pysznym i szybkim obiadem.

Smacznego!

czwartek, 13 czerwca 2013

Pasta a la tapenada

Zawsze, kiedy robi się tak ładnie jak się - wreszcie! - zrobiło, mam ochotę pojechać nad morze.

Bezkresny szum, woda po horyzont, piasek absolutnie wszędzie i zapach olejku... Mi morze kojarzy się też z piknikiem pod wysokimi iglakami lazurowego wybrzeża, z ośmiornicami, langustynami, szuszoną kiełbasą, sałatką nicejską i świeżą bagietką. Różnorodność oliwek z La Boqueria przyprawia o zawrót głowy, przełamuję obrzydzenie i jem wysmażone na chrupko malutkie stynki wraz z głowami, a obok chlupocze katalońskie morze. 
Rybne meze tuż przy rybackim porcie Paphos...

Dziś na drugie śniadanie kanapka z pastą, która nie jest prawdziwą tapenadą (kapary "wyszły" ;) ). Czy jest pyszna? Jeszcze jak!

Do jej zrobienia potrzebujemy:
- 150 g czarnych oliwek (i trochę zalewy z oliwek)
- 60 g ziaren słonecznika (u mnie 30 g słonecznika i 30 g płatków migdałowych)
- łyżeczki azjatyckiego sosu rybnego (lub sardelowych filecików)
- 3 łyżek oliwy z oliwek extra vergine
- malaksera


Wszystkie składniki miksujemy na tak gładko, jak mamy ochotę. I już.
Jeśli lubimy ostrzejsze smaki, do pasty możemy też dodać papryczkę chili.


Pasta rewelacyjnie sprawdza się do grzanek, świeżej bagietki, ale też jako delikatny sos do makaronu.



Smacznego!

czwartek, 30 maja 2013

Sezon na rabarbar: tatin

Tak naprawdę ciągle jeszcze uczę się lubić rabarbar.
W moim dzieciństwie było go mało (bo szczawiany, ale też przede wszystkim dlatego, że on w Algierii nie występuje tabunami), nie mam więc tych skojarzeń, które napędzają nasze kubki smakowe i nasze wspomnienia. Dla mnie rabarbar to nie babcia, beztroskie wakacje, kruszona na drożdżowym cieście, słońce, opadające skarpetki i te piękne strupy na kolanach. A szkoda.

Dla mnie rabarbar to wyzwanie, przestrzeń do nieoczekiwanych połączeń.
Była już wołowina z rabarbarem, teraz czas na rabarbar na słodko.

Zapraszam na tartę tatin z rabarbarem i rozmarynem.



Moja żeliwna patelnia z odkręcaną rączką ma 15 cm podstawy, ale nie zmieniłam proporcji. Doświadczenie uczy - następnym razem wezmę 2/3 proporcji na karmel.

Ciasto inspirowane tym przepisem, z moimi modyfikacjami:
- 150 g mąki pszennej
- 80 g zimnego masła
- 1 łyżka drobnego cukru do wypieków
- 2 łyżeczki posiekanego świeżego rozmarynu
- pół łyżki zimnej wody (jej ilość zależy od mąki)

Do mąki dodajemy pokrojone w drobną kostkę masło, a także rozmaryn i cukier, szybko wyrabiamy (możemy to zrobić w malakserze), jeśli potrzeba, to dodajemy wodę.
Gotowe ciasto zawijamy w folię i wstawiamy do lodówki na co najmniej 1 godzinę.



W tym czasie bierzemy:
- 2 - 3 łodygi rabarbaru (pokrojone 2 cm kawałki rabarbaru układamy ściśle w suchej patelni, sprawdzając, ile nam tego wyjdzie)
- 200 g cukru
- 50 ml wody
- 50 g masła
- łyżeczkę posiekanego świeżego rozmarynu



Cukier z wodą rozpuszczamy na patelni, tworząc złoty karmel. Uważajmy, żeby cukru nie spalić, jest cienka granica między pysznym, nawet ostrawym karmelem, a spaloną ohyzdą.
Karmel zdejmujemy z ognia, dodajemy masło i rozmaryn, mieszając. W ramach różnicy temperatur karmel z masłem się spieni.
Na tak przygotowaną masę wykładamy obrany rabarbar, układamy go możliwie ściśle w karmelu. 
Patelnię umieścić z powrotem na gazie, chwilę (5 - 10 minut) poddusić rabarbar w cukrze. Wyłączyć gaz, odstawić patelnię do całkowitego ostudzenia.

Jeśli nie mamy patelni z odkręcaną rączką, lub całkowicie żeliwnej patelni, którą możemy włożyć do piekarnika, czeka nas skomplikowana operacja przekładania masy do wyłożonej folią tortownicy. Nie zazdroszczę. 

Piekarnik rozgrzewamy do 170 C.

Ciasto wyjmujemy z lodówki i rozwałkowujemy na grubość ok. 3 mm, tak, żeby jego średnica była nieco większa, niż patelni. Jeśli ciasto nie chce się ładnie rozwałkować, w ogóle się nie przejmujemy, tylko układamy kawałki tak, żeby na siebie zachodziły. I tak nie będzie go widać. Brzegi ciasta staramy się zawinąć pod rabarbarowy karmel.

Patelnię wkładamy do piekarnika i pieczemy 30 - 40 minut, do zezłocenia się ciasta.
Wyjmujemy, odczekujemy 5 minut, aż karmel przestanie bulgotać.
Talerz lub paterę przykładamy do patelni i ostrożnym, acz stanowczym ruchem obracamy całość o 180 stopni.

Tartę podajemy z ubitą śmietaną kremówką (bez cukru).



Smacznego!

piątek, 26 kwietnia 2013

Naleśniki

Ile krajów, ile domów, ile babć, ile mam, tyle przepisów na naleśniki. Maślane, pszenne, gryczane, żytnie, na słodko, na ostro, crepes, pancakes, baghrir, tortilla - możliwości jest wiele, a wszystkie takie pyszne.

Jestem ciągle w poszukiwaniu "swoich" naleśników, tego przepisu, który powtarza się tak długo, że zapisuje się w pamięci palców i robi się go właściwie bezwiednie.

Po tej próbie mam zdecydowanego faworyta. Lekko zmodyfikowałam ten przepis.

Do całej fury naleśników potrzebujemy:
- 250 g mąki pszennej
- 4 jajka
- 250 ml mleka (szklanka)
- 330 ml gazowanej wody (1 + 1/3 szklanki)
- 60 g stopionego masła
- 2 łyżeczki cukru
- 1 łyżeczka soli (1/2, jeśli nasze naleśniki mają być "na słodko")

Wszystkie składniki miksujemy, na końcu powoli dodając stopione masło. Pozwalamy ciastu odpocząć przez co najmniej 30 minut, lub nawet kilka godzin w lodówce. Przed samym smażeniem mieszamy ciasto.
Patelnię rozgrzewamy, możemy lekko natłuścić. Wylewamy tyle ciasta, żeby pokryła całą patelnię (poruszając nią koliście), będą bardzo cieniutkie. Smażymy na jednej stronie tak długo (a będzie to tym krócej, im cieńszy naleśnik), aż przestaniemy widzieć surowe ciasto, przekładamy cienką szpatułką na drugą stronę, dosmażamy 30 sekund, usmażonego naleśnika zdejmujemy z patelni, czynność powtarzamy.

U nas ostatnio naleśniki z nadzieniem mięsnym, do którego potrzebujemy:
- 700 g wołowo-wieprzowego mięsa mielonego
- cebuli
- 3 ząbków czosnku
- 2 marchewek
- 1 pietruszki
- kawałka selera (+/- wielkości pietruszki)
- ulubionych ziół (u nas oregano, tymianek i rozmaryn)
- szklanka bulionu warzywnego
- sól, pieprz
- gęsty jogurt naturalny i sos worcestershire do podania



Cebulę podsmażamy na maśle lub odrobinie oliwy z solą i pieprzem, do podsmażonej dodajemy starte na tarce o grubych oczkach warzywa, smażymy przez chwilę. Razem z mięsem dodajemy czosnek i zioła. Całość podsmażamy, aż mięso zacznie się brązowić. Wtedy zalewamy całość bulionem i dusimy, aż płyn odparuje.
Naleśniki nadziewamy i jemy. Oczywiście, możemy je też odsmażyć :)



Smacznego!

niedziela, 21 kwietnia 2013

Sos holenderski

Wzorowałam się na tym przepisie.

Sos holenderski smakuje trochę, jak kwaśny kogel-mogel. Podobno jest okropną zmorą, podobno łatwo go rozwarstwić, na pewno jest bardzo elegancki i podany na stół robi wrażenie, choć jest naprawdę prosty. Mi się udał od pierwszego zamachu, chociaż zdaje się, że dodałam troszkę więcej cytryny, niż w przepisie.

Potrzebujemy:
- szklankę masła klarowanego, czyli ok. 100 gr
- 4 spore żółtka
- 2 łyżki soku z cytryny (czyli sok z jednej małej cytryny, ja dałam soku z półtorej)
- 1 łyżkę zimnej wody
- sól, pieprz lub tabasco

Masło topimy i trochę studzimy, potrzebne jest nam ciepłe, nie gorące.
Żółtka rozkłócamy z zimną wodą, dodajemy łyżeczkę soku z cytryny, ubijamy na parze do białości, aż zgęstnieją. Możemy robić to ręcznie, trzepaczką, w nadziei, że trochę od tego wysiłku schudniemy przed pożarciem takiej ilości masła, lub uznać, że po coś wymyślono miksery.
Miskę z jajkami zdjąć znad wrzątku, ubijać dalej, stopniowo i naprawdę bardzo, bardzo powoli dodając stopione masło. Będzie to trwało długo, ale wytrzymajmy, bo podobno od zbyt wartkiego strumienia tłuszczu sos się warzy.
Na koniec wmieszać resztę soku z cytryny i przyprawy.

Podawać od razu.

Smacznego!

Pommes Duchesse - ziemniaki księżnej

Nie pamiętam już, czy tak było naprawdę, czy mi się to tylko przyśniło, ale moje kubki smakowe mają wspomnienie gorącego, miękkiego, ziemniaczanego miąższu, otulonego w chrupkiej, ptysiowej skórce. Ziemniaki, które przyrządza się, jak ptysie.
Ziemniaki Duchesse, czyli Księżnej, to nie to, o co mi chodziło, ale jest to bardzo pyszny półśrodek - pieczone puree z dużą ilością gałki muszkatołowej. Wymaga trochę pracy i nieco czasu, ale warto, choćby dla efektu. O ile się nie odchudzamy. I lubimy masło.

Inspiracja i źródło przepisu: http://edicook.blogspot.com/2012/01/pommes-duchesse-ziemniaki-ksieznej.html

Potrzebujemy:
- 1,5 kg ziemniaków (mącznych, jak na kluski)
- 1 spore jajko
- 2 żółtka
- 4 łyżki (ok. 50 gr) dobrego masła
- 1/2 gałki muszkatołowej, świeżo startej
- sól, pieprz do smaku

Obrane ziemniaki gotujemy w lekko osolonej wodzie do absolutnej miękkości, odlewamy, odparowujemy. Jeszcze gorące ubijamy z masłem (lub przeciskamy przez praskę, lub blendujemy), do puree (ciągle niewystudzonego) dodajemy stopniowo po jednym jajku. Doprawiamy solą, pieprzem i gałką. Upewnijmy się, że masa jest gładka i bez grudek. Jeśli wydaje się nam zbyt płynna, można dodać nieco mąki ziemniaczanej, jeśli zbyt mączysta, dodajemy mleka, masła lub śmietany.
Ziemniaki odstawiamy do lodówki, aby ostygły.

Zimną masę nakładamy do rękawa cukierniczego z grubą końcówką (o dowolnym kształcie, który się nam podoba, klasycznie wyciskamy gwiazdki, czy rozety), lub samodzielnie zrobionego rękawa z foliowej torebki z odciętą końcówką (przenigdy nie udało mi się niczego ładnego z takowej wycisnąć, ale może brak mi talentu). Masę wyciskamy na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Nie musimy zachowywać odstępów, rozetki nie urosną.


Wstawiamy do rozgrzanego piekarnika, pieczemy 15 - 25 minut w 200 C, w zależności od piekarnika. Kiedy pieczemy 40, jak ja, robimy to dla księżnej, która swoje ziemniaki lubi bardziej rumiane.




Smacznego!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...