Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ryby. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ryby. Pokaż wszystkie posty

piątek, 27 grudnia 2013

Święta, Święta i już po...

Mam nadzieję, że to były dla Was miłe Święta. Jeśli nie, to trzymam kciuki, żeby każde kolejne były lepsze.


Może w przyszłym roku gwiazdą Waszego wigilijnego stołu będzie karp, pieczony w maśle? Naprawdę warto...

Potrzebujemy:



- jednego nie bardzo dużego karpia (nasz miał 1,5 kilo)
- pieprzu, soli
- tyle masła, żeby wypełniło karpia (co najmniej pół kostki)



Oprawionego i osuszonego, ale całego karpia nacieramy pieprzem i solą, wypełniamy pokrojonym masłem, masłem też obkładamy rybę z zewnątrz. My nacięliśmy skórę, ale nie musicie tego robić (moja mama powiedziałaby nawet, żebyście tego absolutnie NIE robili). Czynności te możemy wykonać na kilka dni przed Wigilią i tak przygotowaną rybę zamrozić w całości.
W Wigilię, jak już przyjdą wszyscy goście, nagrzewamy piekarnik do 140 C. Blaszkę wylewamy cienką warstwą oleju, umieszczamy na niej rybę i pieczemy ją przez 40 minut. Po tym czasie podkręcamy piekarnik do 200 C i pieczemy jeszcze przez ok. 20 minut. 
Jeśli ryba jest zamrożona, nie rozmrażajmy jej, tylko pieczmy, jak wyżej, tyle, że 60 minut w 140 C, po czym 20 minut w 200 C. 
Upieczona może jeszcze dojrzewać w piekarniku.



Podajemy koniecznie z wytopionym ze środka masłem.

Smacznego!

poniedziałek, 23 grudnia 2013

Nasz ulubiony: śledź z grzybami

Danie, które poznałam dzięki Mięsożercy, bo jest ono tradycyjną, wigilijną przystawką w jego rodzinnym domu - domu, w którym zbiera się i suszy grzyby, a kuchnia jest swojska i tradycyjna. Te śledzie mają w sobie polskość i elegancję, a poza tym są po prostu przepyszne.


Potrzebujemy:
- płatów śledziowych a la matias (lub z zalewy solnej) - u nas co najmniej 6
- cebuli
- suszonych grzybów (im więcej, tym lepiej)
- pieprzu
- oleju

Śledzie namaczamy w wodzie przez co najmniej 1,5 godziny, kroimy w 2 cm kawałki.
Grzyby moczymy przez kilka godzin, po czym gotujemy przez co najmniej 30 minut, kroimy na cienkie paseczki. Pozostały wywar możemy wykorzystać do przepysznej grzybowej, sosu do makaronu, możemy go także zamrozić na zaś.
Tak przygotowane grzyby smażymy na dużej ilości gorącego oleju (co najmniej 1/2 szklanki), na koniec wrzucamy pokrojoną w piórka cebulę. Kiedy cebula jest już szklista, wyłączamy gaz i pozwalamy całości ostygnąć.

Zimną zawartością patelni (wszystkim, razem z tłuszczem!) zalewamy śledzie i dajemy im co najmniej noc, a najlepiej dobę na "przegryzienie".


Smacznego!

wtorek, 23 lipca 2013

Domowa pizza

Są takie dni, na które może pomóc tylko coś naprawdę pysznego.

To jest ten dzień.

Zapraszamy na puchatą, a jednocześnie chrupką, gorącą, podwójną domową pizzę. 
Najlepsza pizza, to domowa pizza. Czasem lubimy ją na cieście cienkim, jak tu, ale dziś chodziło o tę miękką, kojącą puszystość.

Miałam ochotę na pizzę biancę, czyli białą, ze śmietanowo-cukiniowym sosem i wędzonym łososiem, ale zrobiłam też kiełbasianą wersję dla Mięsożercy.

Zaczynamy od ciasta:
- 500 g mąki pszennej (u mnie typ 650, w sklepie nie było razowej)
- 20 g świeżych drożdży (lub 7-gramowe opakowanie suchych)
- ok. 3/4 szklanki ciepłej wody 
- łyżka oliwy z oliwek
- łyżeczka cukru
- 1,5 łyżeczki posiekanego, świeżego rozmarynu
- łyżeczka soli

Z pokruszonych drożdży, łyżki mąki, 2 łyżek wody i cukru robimy rozczyn. Resztę suchych składników mieszamy. Dodajemy wyrośnięty rozczyn i oliwę, a potem zaczynamy wyrabiać, stopniowo dodając ciepłą wodę, do czasu, kiedy ciasto osiąga sprężystą konsystencję.
Odstawiamy do podwojenia objętości w ciepłe miejsce. Powinno to zająć ok. 1 - 1,5 godziny. Ja musiałam wyjść, więc po 45 minutach wstawiłam rosnące ciasto do lodówki, gdzie przez kolejne 2,5 godziny bardzo ładnie wyrosło.

Kiedy ciasto jest już wyrośnięte, przebijamy je (czyli uderzamy z pięści) i chwilę wyrabiamy, a potem rozciągamy na blasze, formując rant. Jeśli chcemy mieć pizzę o różnych smakach, możemy ciasto "przeszczypać" przez środek, tworząc w ten sposób zakładkę.

Wypełnienie "pizza bianca":
- 1 niewielka cukinia
- 3 ząbki czosnku
- 1 - 2 płaty wędzonego łososia
- 125 g śmietany 12%
- 1 jajko
- łyżka mąki ziemniaczanej
- połowa gałki muszkatołowej
- 1/4 dużej szalotki
- biały ser typu włoskiego (serwatkowy)
- czarne oliwki (opcjonalne)
- sól, pieprz



Na patelni rozgrzewamy oliwę z oliwek, podsmażamy na niej zgniecione ząbki czosnku. Cukinię ścieramy na tarce o grubych oczkach, dodajemy na patelnię i zmniejszamy ogień. Dodajemy sól i pieprz i smażymy, aż cała woda z cukinii odparuje.
W tym czasie mieszamy śmietanę z jajkiem i mąką ziemniaczaną (tak, aby nie było grudek), dodając gałkę muszkatołową, troszkę soli i pieprzu. Część masy śmietanowej dodajemy do cukinii, kiedy już wyłączymy pod nią ogień.
Resztę masy wylewamy na ciasto i warstwami układamy: cukinię, szalotkę pokrojoną w cienkie piórka, łososia, ser i oliwki.

Wypełnienie "pizza z kiełbasą"
- ok. 5 cm kawałek ulubionej kiełbasy
- pikantny ketchup
- łagodna węgierska paprykowa pasta gulaszowa (lub ajvar)
- kabanos (opcjonalnie)
- 1/4 dużej szalotki
- pół świeżego pomidora
- czarne oliwki
- wędzony żółty ser (lub inny twardy ser, który lubimy)

Na cieście rozsmarowujemy ketchup i pastę paprykową, a potem układamy warstwami: plasterki kiełbasy, kawałki kabanosa, szalotkę pokrojoną w cienkie pióra, pomidora i oliwki. Wszystko posypujemy startym serem.



Pizzę pieczemy ok. 20 minut w 200 C.

U nas występowała z sałatką z fenkuła, ale o niej w innym odcinku.

Smacznego!

poniedziałek, 1 lipca 2013

Weekendowe (wakacyjne?) śniadania: francuski klasyk inspirowany Skandynawią

Sądząc po filmach, obtoczone w jajku kawałki pieczywa, znane jako francuskie grzanki, są najbardziej popularne za Oceanem.

Jednak pain perdu, czyli "stracony chleb", to naprawdę wiekowy europejski wynalazek. Najprawdopodobniej najpierw chodziło o czerstwe pieczywo maczane w mleku.



Obecnie jest to zwykle danie stricte śniadaniowe, najczęściej konsumowane w swojej słodkiej wersji. Absolutnie bezkonkurencyjna jest miękka, gliniasta chałka, nasączona aksamitną masą jajeczno-mleczną, zezłocona na maśle i posypana chrzęszczącym cukrem.

U nas dziś (Mięsożerca jest na urlopie, więc mamy czas na wspólne celebrowanie śniadań) wersja nieco bardziej północna: grzanki z żytniego chleba z jogurtem, wędzonym łososiem i szczyptą świeżego koperku.



Do tego pysznego dania potrzebujemy:
- po 1 jajku na osobę
- łyżkę mleka na każde jajko
- po 2 - 3 kromki żytniego chleba na zakwasie na osobę (w zależności od wielkości jajka i kromek)
- masła do smażenia
- po łyżce gęstego jogurtu (najlepiej greckiego) lub gęstej śmietany na kromkę
- po 1/2 - 3/4 łyżki wędzonego łososia na kromkę
- po szczypcie posiekanego koperku na kromkę



Jajka z mlekiem rozkłócamy w płaskim naczyniu. Możemy mieszankę delikatnie posolić, ale bardzo ostrożnie, wędzony łosoś zwykle i tak jest już słony.
Każdą kromkę pieczywa osobno bardzo dokładnie zamaczamy w jajku z mlekiem, pozwalając jej dobrze wchłonąć płyn.

Na patelni rozpuszczamy masło i układamy nasączony jajkiem chleb tak, aby kromki się ze sobą nie stykały. Zmniejszamy ogień i smażymy po 3 minuty z każdej strony, tak, aby jajko w środku kromki także się ścięło.

Na usmażone kromki wykładamy po kleksie jogurtu, na to łososia (jeśli, tak jak ja, macie kłopot z konsystencją łososia wędzonego na zimno, możecie go również podsmażyć, ale wówczas należy naprawdę zapomnieć o soleniu czegokolwiek) i posiekany szczypiorek.



Danie może także być pysznym i szybkim obiadem.

Smacznego!

środa, 22 maja 2013

W parkocieniu krokietni: wytrawne ptysie z łososiem

[wpis w równoważnikach zdań, inspirowany Jasieńskim]

Piękny, ciepły, późno-wiosenny, a może wczesno-letni wieczór. Słońce jeszcze nie zaszło, jego promienie leniwie przesączają się przez liście.
W ogrodzie stół, kwiaty, lampiony, świece, a w altanie zespół i parkiet do tańca.
Kelnerzy roznoszą wino i musującego, zimnego szampana.
Szmer rozmów (poezyjność? futuryzm?), śmiech dzieci, parasolki i ani pół komara.

I amuses-bouches. Delikatne, drażniące podniebienie kąski.

Nadgryzam ptysia z musem łososiowo-koperkowym, zamykam oczy. Prawie tam jestem...



Przepis na ciasto ptysiowe z tego przepisu:
- 1 szklanka (250 ml) wody
- 125 g masła
- 1 szklanka (250 ml) mąki pszennej
- szczypta soli
- 4 jajka

Wodę z masłem i solą zagotowujemy w garnku z grubym dnem. Kiedy masło jest już rozpuszczone, a woda wrze, zmniejszamy ogień i wsypujemy mąkę, mieszając intensywnie drewnianym tłuczkiem. Mieszamy nad ogniem do czasu, kiedy ciasto robi się szkliste i łatwo odchodzi od garnka.
Odstawiamy do całkowitego ostygnięcia. Ten etap jest kluczowy. Jeśli wbijemy jajka do ciasta zbyt szybko, ptysie nam opadną (próbowałam).



Kiedy ciasto jest całkowicie ostygnięte, wbijamy po jednym jajku, mieszając (najpierw tłuczkiem, później możemy uruchomić mikser z końcówkami do ciasta), do uzyskania kremowej konsystencji ciasta, które będzie zachowywać swój kształt.

Nagrzewamy piekarnik do 200 C.
Ciasto wykładamy na blachę wyłożoną papierem do pieczenia - szprycą, lub łyżką. W przypadku małych ptysi koktajlowych jeszcze lepiej jest użyć łyżeczki. Między kulkami z ciasta zostawiamy odstępy, ptysie bardzo urosną.



Pieczemy 20 - 30 minut (w zależności od piekarnika), nie otwieramy drzwiczek podczas pieczenia. Po upłynięciu czasu pieczenia uchylamy drzwiczki i pozwalamy ptysiom stygnąć (co najmniej 10 minut) jeszcze w piekarniku.
Kiedy całkiem wystygną, nadziewamy.
Możemy je przekroić nożem i nadziewać łyżeczką, lub zrobić niewielki otworek i do nadziewania użyć szprycy.



Mus łososiowo-koperkowy:
- 300 g serka homogenizowanego, lub śmietankowego (lub mascarpone)
- szklanka (250 ml) śmietany kremówki 30%
- 100 - 150 g wędzonego łososia
- sok z połowy cytryny
- sól, pieprz do smaku
- niewielki pęczek koperku

Łososia i 3/4 koperku siekamy drobno, mieszamy z serkiem, przyprawami i sokiem z cytryny (możemy do tego celu wykorzystać blender lub malakser, wtedy nasz mus będzie miał gładszą konsystencję).
Zimną śmietanę ubijamy na sztywno, delikatnie mieszamy z masą serową.
Nadziewamy, dekorując pozostałym koperkiem.


Smacznego!

sobota, 4 maja 2013

Ryba post-kolonialna

Lista miejsc, które chciałabym jeszcze kiedyś zobaczyć jest tak długa, że dużo łatwiej wymienić mi te, do których nigdy nie chciałabym pojechać.
Na czele tych miejsc na "nie" znajdują się Indie. 
Rozumiem fascynację tym wielkim krajem kontrastów, gościnności i możliwości, uwielbiam "Monsunowe wesele" i "Hotel Marigold", ale naprawdę dla własnych doświadczeń wystarczy mi, jak postoję obok pełnego śmietnika w upalny dzień w środku miasta (w godzinach szczytu), słuchając nagranego muczenia.

Co innego jednak, jeśli chodzi o kuchnię.
Prostota lassi, wielowarstwowość curry, wszechstronność samosy, mączystość i chrupkość naan, czy chapati, urok samych nazw "tikka masala", "biryani", "aloo roti"... a przede wszystkim pakora, czyli danie w chrupiącym cieście na bazie mąki z ciecierzycy. Najczęściej są to warzywa, takie jak szpinak (palak pakora), ziemniaki (aloo pakora), czy kalafior (gobi pakora), ale też ser paneer i kurczak.

U nas, tym razem, była to ryba i cebula, a także marchewka i seler. Do ciasta, dla koloru, dodaliśmy świeży szczypiorek z własnej hodowli. Pakora najlepiej smakuje z sosami na bazie gęstego jogurtu, ale też z cytrynowym sosem majonezowym, sosem z tamaryndu, albo, bardziej brytyjsko, z sosem worchestershire. W końcu mąkę z ciecierzycy mamy właśnie w prezencie z Wysp Brytyjskich. W Polsce jest do dostania w sklepach "kuchni świata" i przez internet, ale też możemy zmielić suchą ciecierzycę na przykład w młynku do kawy.

Na rybną pakorę potrzebujemy:
- szklanka (250 ml) mąki z ciecierzycy
- 1/3 szklanki mąki pszennej
- 300 ml mleka
- 2 białka, 1 jajko (2 jajka)
- płaska łyżeczka sody oczyszczonej
- płaska łyżeczka soli
- płaska łyżeczka cukru
- 2 suszone papryczki pepperoni
- łyżeczka kminu rzymskiego
- pół łyżeczki białej gorczycy
- łyżeczka kolendry
- 2 ziela angielskie
- sok z połowy cytryny
- 450 g filetów z ryby (w tym przypadku mintaja)
- 2 cebule
- 1 marchewka, kawałek selera
- 3 pędy młodego szczypioru
- olej do smażenia

Przyprawy (papryczki, kmin, gorczycę, kolendrę, ziela, sól) ucieramy na puder w moździerzu z cukrem, po czym miksujemy z resztą składników ciasta, do uzyskania konsystencji gęstego ciasta naleśnikowego.
Rybę kroimy w spore kawałki, przed wrzuceniem do ciasta możemy oprószyć ją mąką pszenną (my tego nie zrobiliśmy i część pakory przywarła nam do patelni). Do ciasta dodajemy też cebulę i szczypiorek. Wszystko mieszamy.

Na głębokiej patelni (my używamy woka) lub w garnku rozgrzewamy olej. Do rozgrzanego nakładamy rybę w cieście po łyżce, żeby tworzyły się osobne placuszki. Kiedy skończy się nam ryba, a zostanie ciasta, dodajemy warzywa.

Do pakory robimy dipy wedle uznania, my do sosów wzięliśmy:
- gęsty jogurt typu greckiego lub bałkańskiego
- sok z połowy cytryny
- 4 ząbki czosnku
- łyżka ostrego sosu chili
- sól, pieprz, cukier
z czego wyszły nam dwa osobne sosy: czosnkowy i ostry, papryczkowy.


Cały obiad robił mój Mięsożerca, ja tylko biegałam w okół z aparatem. I jadłam. Szafa przestaje mnie lubić, idzie czas na sałatki...


sobota, 27 kwietnia 2013

Jedzcie dorsza...

Jestem wystarczająco dużą dziewczynką, żeby dokończyć powyższe zdanie, chociaż dorsz, to bardzo dobra, chuda morska ryba. W dodatku ekonomiczna.

Świetnie nadaje się też do zupy, a my lubimy zupy rybne. Ta jest inspirowana Maghrebem, jedną z naszych ukochanych kuchni.

Zaczynamy od mieszanki przypraw. Możemy użyć gotowej, ale jeśli mamy czas, dlaczego nie zrobić takiej, jaką lubimy, sami?



Ja w szafce miałam:
- kmin rzymski
- kolendrę
- żółtą gorczycę
- czarny ziarnisty pieprz
- zielę angielskie
- sezam
- suszoną papryczkę pepperoni
- mielony cynamon
Wszystko (poza cynamonem) lekko podprażyłam na suchej patelni, aż przyprawy uwolniły olejki eteryczne (zaczynają lekko, oleiście parować i pachnieć). Wtedy przesypałam do moździerza, gdzie czekał już cynamon i mocno starłam, prawie na pył. Celowo nie podaję proporcji, bo to zależy od indywidualnych upodobań.



Do zupy z dorsza w stylu arabskim potrzebujemy:
- mieszanki przypraw
- 500 g filetów z dorsza
- 2 - 3 średnich ziemniaków
- 2 cebul
- 3 średnich marchewek
- 1 - 2 niewielkich pietruszek
- 1/2 niewielkiego selera
- 1 małego pora
- szklankę ciecierzycy (ja użyłam suszonej, którą namoczyłam)
- 2/3 - 1 szklankę pomarańczowej soczewicy
- kostki bulionu warzywnego
- 1 - 2 łyżki koncentratu pomidorowego (niewielki słoiczek)
- oliwę do podsmażenia ryby
- sól



Warzywa grubo kroimy i zagotowujemy w 2,5 - 3 litrach wody z bulionem i 2 łyżeczkami mieszanki przypraw, lekko solimy. Jeśli używamy suszonej ciecierzycy, namoczoną dodajemy razem z surowymi warzywami. Jeśli decydujemy się na ciecierzycę z puszki, dodajemy ją na koniec gotowania, razem z koncentratem.
Kiedy woda się już gotuje, dodajemy soczewicę. Ta rozpadnie się podczas gotowania i zagęści zupę.
Kiedy warzywa są już miękkie, dodajemy przecier pomidorowy (i ciecierzycę, jeśli jest z puszki).
Dorsza myjemy, delikatnie suszymy ręcznikiem papierowym, "panierujemy" resztą mieszanki przypraw.
Patelnię z odrobiną oliwy mocno rozgrzewamy i podsmażamy na niej dorsza, po 30 - 45 sekund po obu stronach. Podsmażonego dodajemy do zupy, mieszamy i gotujemy jeszcze 10 - 15 minut.



Podajemy z gęstym jogurtem, posypane kolendrą (lub, z braku świeżej natki kolendry, dymką).
Jeszcze lepiej smakuje podgrzana następnego dnia.

Smacznego!



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...